Wat een heerlijke week was het afgelopen week! Mijn moeder en zus, Petra waren ruim 3 dagen in Rome en dus was het weer even zoals vroeger met z'n 3-en. Beiden waren erg onder de indruk van alle pracht en praal in deze stad, maar jammergenoeg was het twee dagen, namelijk dinsdag en donderdag, erg slecht weer. Vooral dinsdag kwam de regen met bakken uit de lucht en onweerde het zelfs. Het afwateringssysteem is in Rome erg slecht en dus werkt een invouwbaar parapluutje op zulke momenten ook niet meer zo goed.Maandagavond kwamen Julia en Petra aan in het hotel Impero, vlakbij Termini, het station. Ik ging op de fiets naar ze toe en we aten in de buurt van het hotel, in een soort studentenwijk, bij "La Cicala e la formica". Het restaurant was niet typisch Italiaans want de verlichting was gedimd, er hingen mooie (originele) kunstwerken aan de muur en het zag er gewoon heel gezellig uit. De vriendelijke ober hielp met name mijn zusje waar hij maar kon. Hij vertaalde zo'n beetje de hele kaart voor haar en we hebben heerlijk gegeten. Onder andere buffelmozzarella met parmaham, rucola, vlees op Romeinse wijze met uien en tomaat en pasta met truffel. MMmmm!
De volgende dag moest ik gewoon werken en gingen de andere twee zo goed en zo kwaad als het ging met het slechte weer Rome in. Ze hebben ondere andere het Colloseum van binnen bekeken. Omdat ze 's avonds helemaal verkleumd en moe waren besloten we een tratoria in de buurt te kiezen. De plek waar we uiteindelijk terecht kwamen was echt slechter dan slecht; een vreselijke ober, zeer matig eten en ongezellige sfeer. Een restaurant om zo snel mogelijk te vergeten...
Woensdag had ik vrij genomen om een dagje met z'n drieen op stap te gaan. We besloten Vaticaanstad te bezoeken en stonden om een uur of half 12 in de rij voor de St. Pietersplein (zie foto 1). Vorige week was ik hier voor het eerst voor de wekelijkse inzegening door paus Benedictus XVI op zondag om 12 uur. Toen ik daar toen aankwam met een van mijn huisgenoten en het hele plein volstond met mensen en de paus al bezig was met zijn preek, schoten de tranen in m'n ogen. Ook nu gebeurde mij dat weer toen ik het plein naderde. Het wachten duurde niet zo heel lang als ik verwacht had (ik hoorde van andere mensen dat ze soms wel drie uren moesten wachten) en voor we het wisten stonden we in een ruimte waar om stilte werd gevraagd door de suppoost. Het bleek te gaan om de ruimte waarin verschillende pausen waren bijgezet. Na enkele ruim versierde marmeren kisten voorbij te zijn gelopen, werd het plotseling erg druk. We bleken aangekomen te zijn op de plaats waar paus Johannes Paulus II in april vorige jaar is bijgezet (zie foto 2). Erg indrukwekkend. Vrijwel direct volgde de begraafplaats van Petrus op wiens lichaam de St. Pieter uiteindelijk is gebouwd.
Daarna gingen we de kerk bekijken maar omdat mijn fotorolletje vol was, wilde ik eerst nog even naar een toeristisch winkeltje om een nieuwe te halen. Rechts van de kerk zag ik een postkantoortje waarvan ik dacht dat daar wel rolletjes en dergelijke verkocht zouden worden. Gelukkig kwam ik er echter net op het laatste moment achter dat als je door de doorgang bij de hekken zou lopen, je er niet meer in mocht en je weer een uur in de rij moest wachten. Daarom besloot ik ergens anders een rolletje te kopen. Helemaal gelukkig dat ik weer kon fotograferen met m'n mooie camera in de gigantische kerk, belde Petra dat zij er wel uit was gelopen om mij te halen en er niet meer in kon. Ik ben toen maar, na snel een klein rondje door het heilige gebouw te hebben gemaakt, naar haar toe gegaan. Ik zou toch nog wel terugkeren komende weken. Mijn moeder bleef nog een uurtje en dus hebben we met z'n 2-en een tijd in de zon op het Pietersplein gezeten. Dat was geen straf: de zon scheen heerlijk en we hadden een prachtig uitzicht op poserende bruidsparen. Toen mijn moeder terugkwam had ze voor ons alledrie een heel mooi hangertje gekocht voor aan het kettinkje dat we van Piet, mijn vader, hadden gekregen.
Na dit avontuur zijn we richting Kasteel St. Angelo (aan de oever van de Tiber) richting historisch centrum gelopen. Daar, op het Piazza Navona (foto 4) hebben we een echt Italiaans ijsje gegeten, mijn moeder en ik zijn niet zulke ijsliefhebbers, maar dit ging er goed in (om het maar eens op z'n noordnederlands uit te drukken).'s Avonds fristen we ons even op in het hotel Impero en vervolgens namen we de bus richting de Ghetto, de joodse buurt van Rome waar je onder andere kunt snacken bij de MacKosher. Dit is tot nu toe een van mijn lievelingsplekken, vooral de straat Portico, die uitkomt op het theater van Marcellus. Laatstgenoemde lijkt een beetje op het Colloseum, maar er zijn nooit gladiatorengevechten gehouden en er zijn later woningen bovenop het theater gebouwd die nu een apart geheel met het Romeinse gebouw vormen. Het ligt een beetje verstopt achter het Piazza Venezia en daarom is het deste indrukwekkender. Je hebt het gevoel een geheime plek te ontdekken, alhoewel eigenlijk iedereen het wel kent.
Maar goed, we aten in de trattoria Il Portico, sober maar verrukkelijk. Alles was van goede kwaliteit en het was om je vingers bij af te likken. Zo ook het nagerecht 'Mille-Feuille', duizend blaadjes van bladerdeeg en room. Donderdagavond had ik mijn twee familieleden in het instituut uitgenodigd om met z'n allen te eten (met huisgenootjes ook erbij). Antje en ik bereiden artisjok als voorgerecht en een risotto met paddestoelen, witte wijn en parmezaanse kaas als hoofdgerecht voor. Sabrina, ons huisgenootje uit Parma, maakte zoals het een echte Italiaanse betaamt, tiramisu (op foto 4 zie je van links naar rechts: Gijs (archeloog, met vondsten), Antje, Sabrina, Julia, ik, Fedde, Paul en Tomas.
Lieve Petra en mamma, bedankt voor de foto's, de leuke dagen en ik zal jullie missen...tot Pasen.

Het Japans Instituut voor cultuur in Rome opende vorige week donderdag de tentoonstelling 'L´estetica del sapore´ of terwijl de esthetiek van de smaak. Een fototentoonstelling waarbij Japans eten centraal staat. Omdat onder andere de directrice van ons instituut en mijn bazin het te druk hadden met andere dingen mocht ik naar de feestelijke opening. Prachtige scherpe en kleurrijke foto´s van sushi, tempura, sashimi, etc. waren in het Japans ingerichte gebouw met rode lampionnen en lantarens opgehangen. Uit de beschrijving was ondere andere op te maken dat er een vrouwelijke en een mannelijke variant van de heilige Japanse drank, sake, bestaat, waarbij de eerste delicater en de tweede soort krachtiger is. Ook de zoetigheden op de foto´s en in de beschrijvingen waren erg indrukwekkend. Onder andere minitieus gedecoreerde bloemetjes en vormpjes in de 5 centrale kleuren: rood, groen, blauw, geel en wit. Alle zoete gerechten zijn gemaakt zonder melk en bloem. Nadat alle bezoekers de expositie hadden gezien, mochten we zelf proeven van de sushi en tempura die voor ons was klaargemaakt. Uit het buffet zo mooi als een schilderij en gedecoreerd met kraanvogels van origamo werden we bediend door meisjes in blauwe kimono´s.
Wat ik wel apart vind aan deze tentoonstelling is dat iedereen deze tentoonstelling prachtig vond (en ik ook zeker) maar dat het tegelijk een absurt idee is dat er hier in het Nederlands Instituut een expositie komt over hutspot en boerenkool...maar dat even terzijde.
Vandaag (zaterdag) heb ik eerst lekker uitgeslapen en heb ik een wasje gedraaid (ja, ook dat moet gebeuren in de wereldstad Rome). Ik had als plan voor vandaag een museum te bezoeken. De afgelopen weken heb ik vooral de stad bekeken en nu wilde ik de dingen ook van binnen gaan bekijken. Uiteindelijk ging ik met Antje, een huisgenootje, richting historisch centrum. Antje is een tijdje geleden afgestudeerd en werkt nu mee aan een socio-linguistisch onderzoek naar taal in de openbare ruimte. Zij gaat bijna elke dag gewapend met een fototoestel de straat op. Daar fotografeert ze dagelijks in een straat alle gedrukte woorden die ze kan vinden, zoals een bord waarop staat dat het uitverkoop is of een met de hand beschreven karton met een smeekbede om geld die een bedelaar voor zich heeft liggen. Uiteindelijk wil men met het onderzoek een beter beeld krijgen van de verschillende talen die in de openbare ruimte worden gebruikt. Antje moest een brief in de bus doen van haar lokale werkgever voor dit onderzoek en dus besloten we dit en een bezoek aan een museum te combineren. Maar eerst gingen we natuurlijk uitgebreid lunchen bij een leuk restaurantje in de buurt van de Spaanse trappen. We namen een pasta en een salade en dronken samen wijn en water. De eerste weken ben ik vooral alleen op stap gegaan op zaterdag, maar de afgelopen twee zaterdagen kwam het toevallig zo uit dat ik met anderen ging (eerst Tomas, nu Antje). Alhoewel ik me best alleen kan vermaken is het samen op pad gaan toch ook wel erg gezellig vooral ook omdat ik toch niet zo snel alleen tussen de middag uitgebreid ga eten. Ik heb het wel eens gedaan, maar dan pak ik de hele tijd snel mijn reisgids omdat ik niet wezenloos voor me uit wil staren. En op een gegeven moment heb je het dan wel gehad met dat ding en ken je alle beschrijvingen wel uit je hoofd. Daarom vind ik het ook zo reuze gezellig dat ik volgende week bezoek krijg van mijn moesje en zusje en dat die week daarna Timo een paar dagen langskomt.
Maar goed, daarna gingen we samen naar het Galleria Nazionale d´Arte Antica in het Palazzo Barberini. In de centrale zaal is het plafond helemaal beschilderd en is ook het symbool van de familie Barbarini, een bij, te zien. In het museum was onder andere werk te zien van Bernini en Caravaggio. Alhoewel het belangrijkste werk van die laatste schilder op dit moment voor een tentoonstelling in Amsterdam is. De afbeeldingen hierboven zijn van het museum en het schilderij ´De narcist´ van Caravaggio.

Tussen de middag wordt er op het instituut uitgebreid tijd vrij gemaakt voor il pranzo (de middagmaaltijd). Ik eet meestal in de keuken op de eerste verdieping met Janet (mijn bazin), Angelo (haar vaste assistent), Rocco en Simone (de twee andere stagiairs) en Sandra (huishoudelijke staf). Sommigen van hen eten warm, dus iets van pasta, en Angelo heeft zelfs pasta mee die door zijn moeder elke ochtend om 7 uur wordt klaargemaakt. Dit terwijl hij veertiger is en allang getrouwd en uitwonend.
Nadat we gegeten hebben, wordt er letterlijk koffie gekookt in de speciale apparaatjes op het vuur. Omdat hier de laatste weken vaak de zon schijnt, ga ik dan even lekker bakken op het aansluitende terras. Toen ik dat laatst voor het eerst deed zorgde dat bij mijn collega Rocco voor nogal wat opschudding: toen ik na 10 minuten weer naar binnen kwam riep hij uit: "Je bent nu al helemaal roze van de zon, je bent nu al helemaal roze!" Voor de Italianen is het helemaal gek dat ik zo snel verkleur omdat het voor hen nog helemaal winter is, terwijl het bij ons in Nederland meestal pas dergelijk weer is in mei ofzo. Ze vinden het dan ook veel te koud om naast mij op het balkon te gaan zitten. Simone wilde, ondanks dat hij vond dat het buiten ´freddissimo´(freddo is koud, -issimo is vergrotende trap) wel even poseren voor de foto.

Gisteravond (zaterdag) werd ik door Antje (een van mijn huisgenootjes) uitgenodigd om mee te gaan naar een feestje van een vriendin, Lisa. Lisa was jarig en met een groep gingen we in een trattoria eten. Antje, een vriendin van Antje, Geertje (die nu in Florence woont) en ik werden opgehaald door 2 vrienden. De trattoria was een stuk buiten het gewone centrum in een buurt die nu hip is onder jonge Italianen. Op de foto´s zie je van boven naar beneden: 1. Lisa met de prosecco, 2. twee vrienden van Lisa, 3. Antje en ik, 4. Nilson (Nederlandse archeoloog) en Geertje, 5. ik met Pizzica, het hondje van Lisa (kinderen en hondjes toegestaan in de restaurants).

Zaterdag ben ik met Tomas, een huisgenoot, gaan wandelen in Rome. Op dit moment zijn 6 van de 10 kamers hier boven in het instituut bezet. 2 daarvan met wie ik veel omga, hadden een gast. Tomas kreeg pas gisteravond bezoek van zijn vriend en daarom zijn wij er met z´n tweeen op uitgetrokken. Tomas komt oorspronkelijk uit Venezuela en woont sinds zijn 13de in Amsterdam. Hij promoveert op dit moment aan de VU op beeldhouwerken uit de 18de eeuw. Hij weet heel erg veel van de stad en dus was het erg leuk en leerzaam om met hem op pad te gaan. We wandelden eerst door het mooie park, Villa Borghese (foto 1). Van daaruit gingen we naar de Spaanse trappen, een indrukwekkende trappensectie ontworpen door Francesco de Sanctis in het begin van de achttiende eeuw. Ik had deze trappen al eens eerder gezien, maar dit keer naderden we ze van bovenaf en liepen we naar beneden. De trappen zitten altijd vol met toeristen en Italiaanse mensen. Een paar ouders pronkten met hun kinderen die nu al mooi aangekleed waren voor Carnaval. Dit feest is in Italie ook voornamelijk een feest voor de kleintjes.
Door de drukte van de stad bewogen we ons vervolgens richting zuiden naar de Trevi Fontein. Heel erg indrukwekkend en het licht was ook prachtig. Ondanks dat het winter is, is het al best warm en zonnig. Ik heb begrepen dat het hier in de zomer erg heet, druk en dat de lucht dan niet zo helder is als nu. Natuurlijk heb ik een muntje in het water gegooid en ik hoop inderdaad snel terug te komen. Toen we een ijsje hadden gekocht in een ijssalon naast de fontein zagen we ineens Prodi lopen met een stel bodygards.
Na de Trevifontein hebben we nog het regeringsgebouw van buitenaf bekeken. Op dat moment vond er toevallig net een wisseling van de wacht plaats (zie laatste foto).

LA CENA
Bijna iedere dag gebeurt er wel iets bijzonders op ons instituut en zo ook gisteren. Mijn bazin, Janet, en Sandra van de huishoudelijke staf (zie de eerste foto hieronder van de prachtige Italiaanse dame voor het schilderij) hadden bedacht dat het leuk zou zijn als de verschillende secties in het instituut elkaar wat beter zouden leren kennen. Zo ontstond het idee om een etentje voor alle mensen die direct iets met het instituut te maken hebben, te organiseren. Die verschillende groepen zijn het Italiaanse en het Nederlandse personeel hier die of in de bibliotheek of in het instituut werken en de logees boven, waar ik een van ben en waarvan de meeste onderzoekers zijn en dus niet, zoals ik wel, veelvuldig in aanraking komen met het personeel. Daarnaast verblijft hier momenteel een groep studenten die de cursus ´Graven in het nationale verleden´ verzorgd door het instituut, volgen.
Gisteren ben ik met Sandra naar de supermarkt gegaan om inkopen te doen voor het diner voor 24 man. Een ervaring apart om met een echte Italiaanse de beste kaas voor de avond uit te zoeken. Verder heeft Sandra de hele dag gekookt en heb ik ´s avonds nog geholpen met het decoreren van de schalen en het aanmaken van de kaarsjes. We aten pasta corte (pasta die niet erg lang is van lengte want dat blijkt moeilijk klaar te maken te zijn voor grote groepen) met een saus met onder andere tomaten, champignons en erwtjes. Allerlei contorni waaronder kazen, ham, salade en gegrilde aubergine. En toe koffie met een Italiaanse cake met citroen of chocola.
Op de foto´s zijn van boven naar beneden te zien: foto 1. Sandra Buffoni, 2. enkele gasten waaronder mensen van de cursus en een echtgenote, 3. de gedecoreerde tafel met contorni, 4. Tomas, een van mijn huisgenoten en Paul Post, ook een van mijn huisgenoten en professor theologie in Tilburg en rechts op de foto Marjan Schwegman, de directeur van het instituut, 5. Judith, de dochter van een van de medewerkers, 6. deelnemers van de cursus die hier op dit moment wordt gegeven.

Van Timo hoorde ik net dat de stadsprins van Maastricht bij ons in de straat woont. De hele straat (buiten de huizen van studenten en andere Hollanders om) hangt vol met vlaggen. De gelukkige is Norbert I, advocaat en al jaren lid van de Zaateheremoniekes (of zoiets), Carnavalsvereniging in Maastricht. Toen ik wegging vreesde ik dat dit jaar de Elfstedentocht wel gereden zou worden en dat ik deze happening zou moeten missen, maar nu blijkt het gemis in onverwachte hoek te zitten.
Maar geen getreur: ook op plekken buiten Maastricht kan er getoost worden op de stadprins, dus proost dan maar Norbert, dat de mooiste stad van Nederland maar weer flink op z'n kop gezet mag worden!

Vandaag ben ik met de tram naar het Colosseum gagaan. Indrukwekkend. Ik ben er nog niet ingegaan omdat ik dacht dat het misschien leuk is het te bezoeken met of mijn moeder en zusje als zij hier zijn of met Timo als hij langskomt. Ondanks dat dit amfithetheater natuurlijk enorm indrukwekkend is door de enorme afmetingen en doordat je weet dat hierbinnen onder het toeziend oog van verschillende Romeinse keizers bloedige gevechten plaatsvonden, vind ik vooral de samenhang tussen de vele, vele historische objecten en de (natuurlijke) omgeving prachtig. Op alle bekende plaatjes van Rome zijn vaak het Colloseum, het Pantheon, het Vaticaan, enzovoorts afgebeeld. Maar als je hier rond loopt zie je pas hoeveel oude schatten er hier op straat liggen en wat ook leuk is is dat er rondom vaak veel groen te zien is, zoals bijvoorbeeld bij het Colloseum die tegen een van de zeven heuvels van Rome aanligt.

Vrijdagmiddag...en toen was het weekend. Het is heerlijk om na een week hard te hebben gewerkt heerlijk 2,5 dag, waarin je zelf kunt bepalen wat je wilt doen, voor je hebt. Fijn is het ook dat het zo begin februari ´s avonds al iets langer licht is. Daarom ben ik vrijdag om 5 uur nog even de tuin ingegaan terwijl het een beetje ging schemeren. De tuin is prachtig met palmen, citroenbomen enzovoorts. De inmiddels verlichtte bibliotheek was ook erg mooi om te zien.
Opvallend, en wat niet op beeldmateriaal is vast te leggen, is verder het tjilpende geluid van duizenden/miljoenen vogeltjes. Vaak aan het eind van de middag arriveren deze diertjes massaal in het park en fluiten er lustig op los. Na enkele minuten houden ze er dan ook plotseling tegelijk mee op. Grappig dat dergelijke geluiden en vaak ook geuren uiteindelijk zo bepalend zijn voor bepalen zijn voor een bepaalde ervaring. Bijvoorbeeld ook het geluid van de trein die elk kwartier van ´s ochtends half 5 tot middernacht onder ons instuut raast, is kenmerkend. Net als de geur van Mediteraan eten gemaakt door de inwonende moeder van de huismeester. Mohammed

Typisch Rome

Niet dat ik nu wil zeggen dat ik een expert ben na slechts anderhalve week in deze stad waarvan avonden achter elkaar tussen Nederlandse huisgenoten, maar toch zijn mij hier al enkele dingen opgevallen die anders zijn dan in Nederland. Een paar voorbeelden:

-chrysanten zijn hier geen geschenk voor de gastvrouw maar worden alleen gebruikt voor begravenissen.

- koffie wordt normaliter gezet in de apparaten zoals je die op de foto kunt zien. Koffie zoals wij die kennen uit de machine wordt door Italianen Amerikaanse koffie genoemd. De Italiaanse koffie is veel sterker en wij zouden het in Nederland espresso (of expresso zoals sommige mensen zeggen;-)) noemen. In het keukentje van de bibliotheek beneden in het instituut zijn hele schattige kleine bekertjes te vinden voor de sterke koffie. Bovenstaande foto is gemaakt in onze keuken op de gastenverdieping op de tweede etage.

-thee wordt zelden gedronken en als dat wel gebeurt vaak met citroen en suiker.

-in de winkel bestel je brood in (halve) kilo´s en niet in stuks. De broden zijn ook groter dan die wij kennen.

-Italianen vinden stukken bloot been tussen de sok en de broek niet mooi. In de winkels zijn voor mannen bijvoorbeeld ook vooral kniekousen te vinden.

-Met nat haar over straat lopen is niet netjes. Je wordt dan meteen gevraagd of het buiten regent ofzo.