In Florence met Sabrina en haar ouders. Sabrina, mijn Italiaanse huisgenootje, komt oorspronkelijk uit Parma en haar ouders wonen nog steeds daar. Ze is, sinds ze in Rome is, al enkele keren bij hen langs geweest, maar vandaag, zondag, kozen ze voor een ontmoetingsplek in het midden. Sabrina nodigde mij uit om ook mee te gaan naar Florence om een dagje met haar vader en moeder door te brengen (foto 4). Sabrina heeft erg lieve ouders en samen hebben we de Duomo (of terwijl de Santa Maria delle Fiore, foto 2) en de Santa Croce bezocht. Toscane, de provincie waarvan Florence de hoofdstad is, staat bekend om de heilige gebouwen versierd met marmer. Zo ook deze twee kerken. De dom is van binnen veel soberder: enorm hoog met vooral witte muren. De delen die versierd zijn, zijn extra uitbundig en kleurrijk en vallen extra op. Hoogtepunt is de koepel (foto 6).
De franciscaner Santa Croce (foto´s 7 en 8) vond ik iets minder mooi, maar dat komt misschien ook omdat een heel groot deel van de binnenkant op dit moment in de steigers staat. Bijzonder aan deze kerk is dat de oorspronkelijk invloedrijke families allemaal een eigen kapel in de kerk hebben, die ze dan ook naar eigen smaak hebben ingericht. Sommige zijn kleurrijk versierd met veel details andere zijn soberder met bijvoorbeeld enkele lichtkleurige fresco´s (of zijn die verschoten van kleur??).
Het weer was eindelijk weer eens prachtig nadat het van de week erg somber en regenachtig was en zelfs een keer het balkon en de tuin wit waren van de hagelstenen, wat hier in Midden-Italie heel uitzonderlijk is vooral in maart. Dit weer stelde ons in staat op ons gemak van de schoonheid van deze erg vriendelijk en wonderschoon aandoende stad te genieten. Het water van de rivier de Arno (!!!) glinsterde schitterend doordat de zon erin scheen (foto 5).

Gisteren realiseerde ik me ineens dat het grootste deel van mijn verblijf hier op het instituut toch wel echt voorbij is. Over minder dan anderhalve week vertrek ik hier immers al. Ik zie er overigens niet tegenop om weer richting noorden te gaan, ondanks dat ik het mooie weer, de ontzettend leuke mensen, Rome en het instituut zeker nog wel zal gaan missen. Ik laat het gewoon gebeuren en heb het gevoel dat 10 weken gewoon een hele mooie periode is. Trouwens ik groei hier ook echt helemaal dicht van de pasta en het weinige sporten, het lijkt me leuk om weer in ons huisje rond te scharrlen en om iedereen in Maastricht en Nederland weer te zien. En daar komt natuurlijk nog bij dat ik op mijn route naar Maastricht nog 3 dagen bij mijn nicht Titia, Sam, Daniel en Linda langs zal gaan. Ik verheug me daar ontzettend op; ik wilde al zo lang een keer gaan maar wachtte eigenlijk altijd op een moment dat ik iets meer geld zou hebben. Met de trein teruggaan over Interlaken is daarom de ideale oplossing. Titia en Sam heb ik al meer dan twee jaar niet gezien en Daniel heb ik maar een keer gezien, ook die keer. Hij was toen een paar maanden oud en is natuurlijk heel erg gegroeid. En Linda is in december geboren dus dat wordt echt de eerste ontmoeting!!
Omdat ik al zo snel die kant op reis, vond ik het tijd worden om foto´s te gaan maken van mijn dagelijkse werkleven hier. Dus van de plek waar ik 5 dagen per week, 7,5 uur per dag mijn tijd door breng: de bibliotheek en de mensen van de bibliotheek. De bibliotheek bestaat voornamelijk uit twee delen, namelijk een groter en een kleiner gedeelte. In het eerste zitten de onderzoekers die bijna allemaal ook mijn huisgenoten zijn (zie foto 1 met Fedde, Gijs, Madelon en Sabrina). Af en toe komt iemand van buitenaf maar dat komt maar gemiddeld een keer per dag voor. Reden hiervoor is denk ik dat het instituut toch enigszins afgelegen ligt, de thema´s van de boeken zeer specifiek zijn (veel boeken gaan over archeologie, geschiedenis of kunstgeschiedenis en daarvan zijn vele geschreven in het Nederlands of ze gaan over Nederland).
De kleinere bibliotheek is de plek waar de tijdschriften staan en waar de stagia(i)res, dus Rocco, Simone, Ruben `(Nederlandse jongen die hier ook master doet in Rome aan de Sapienza) en ik, werken (zie foto 2, 3 en 4). Janet en Angelo zitten in een kamertje naast de kleine bibliotheek. Het plan om ook mijn collega´s op de foto te zetten mislukte omdat Janet en Simone ziek waren, Rocco thuis moest studeren en Angelo liever een andere keer op de foto wilde...helaas.
Vandaag ben ook ik trouwens een beetje ziek geworden: een lichte griep denk ik, en daarom ben ik om half elf naar boven gelopen richting bed. Toch wel fijn op zulke momenten dat werk en thuis zich in een gebouw bevinden.

Week 8: een week van bloemen, twee eendjes, een vogeltje en een beer....
Het wordt nu echt lente in Rome. De tuin, waarop mijn kamer uitkijkt, verandert met de dag. De bomen staan een voor een in bloesem, zo ook de pruimenboom en de fuchsia en ook zijn al veel bloemen in het grasveld ontloken.
Sinds enkele weken hebben twee eendjes hun intrek in het deel van de tuin rondom de vijver genomen. Elke ochtend, als ik de rolluiken omhoog trek en het raam open zet, zie ik de het stelletje een ochtendbad nemen. Een paar dagen lang vergezelde nog een derde eend, een tweede mannetje, het paar, maar die is uiteindelijk weggestuurd en nu is het weer een romantisch tafereel. Het nageslacht in de vorm van enkele piepkleine gele kuikentjes, zal ik jammergenoeg wel niet meer meemaken in de komende twee weken.
Het vogeltje op de foto heb ik gekregen van Angelo en Janet. Het is gemaakt van een pistacchio en de vleugeltjes en het staartje bewegen als je het aanraakt (je kent het misschien wel). Ik mocht ´m uitzoeken uit een doos met nog 7 andere soortgelijke speeltjes en koos deze omdat het een groot hoofd heeft en eigenlijk de lelijkste was.
Op donderdag heb ik bijna altijd Italiaanse les van half vijf tot half zes ´s middags. Dat lijkt misschien een beetje gek omdat ik al de hele dag Italiaans spreek, maar toch leer ik veel van dit uurtje per week. Ik krijg priveles van Lidy, een Nederlandse die ooit, tientallen jaren geleden, naar Italie kwam om hier lessen te volgen en die toen is blijven hangen. Met haar neem ik vooral de grammatica door en zijn leert mij bijvoorbeeld de basis van de vele tijden die in Italie worden gebruikt. Zo bestaat er naast de onvoltooid en voltooid verleden tijd nog een werkwoordsvorm om een afgesloten gebeurtenis te verwoorden: de ´passata romoto´ (oh, ik denk dat dit fout gespeld is). Wel heel ingewikkeld allemaal, maar ik kan gelukkig bijna op elk moment van de dag aan mijn collega´s of aan Sabrina vragen of ik de theorie op een juiste manier in de praktijk breng.
Afgelopen week, was er na mijn Italiaanse les, een presentatie van de kunstenaars die ook in ons instituut verblijven. De vijf mensen werken op dit moment aan de Rijksacademie, wat anders dan de naam misschien doet vermoeden, geen echte opleiding is. Ze hebben al enkele jaren gewerkt na hun opleiding en toen zijn ze met enkele tientallen mensen geselecteerd om van de voorzieningen van deze academie gebruik te maken. Ze krijgen een eigen atalier toegewezen en ook geeft het ze een mooie kans op deze manier in contact te komen met geinteresseerden.
De presentatie van alle vijf was prachtig. Echt heel mooi werk varierend van schilderijen met veel kleuren, instalaties bestaande uit duizenden opgehangen stroken aan het plafond tot ontwerpen voor een ideale ontmoetingsplek. Zo mooi en goed dat een van mijn huisgenootjes zei dat ze ineens overtuigd was van moderne kunst. Het is nog extra bijzonder als je de verhalen achter het werk hoort.
Niet alleen wij vonden de werken erg mooi, in Nederland zijn sommigen van hen al best succesvol. Zo heeft een van hen een permanente opstelling van een van zijn instalaties, namelijk een gietijzeren kooi, in het Booymans van Beumingen in Rotterdam voor elkaar weten te krijgen.
Na de presentaties gingen we met z´n allen, dus wij die boven verblijven en de kunstenaars die in het soutterain slapen, uit eten bij de Orso (wat beer betekent). Dit restaurant is bekend om zijn voorgerechten, namelijk 11 in totaal, die je krijgt opgediend als antipasti. MMmmmm.

San Giovanni in Laterano, of terwijl de Sint Jan van Lateranen, zoals de Nederlanders het zo mooi plat zeggen, is de cathedraal in Rome waarvan de paus bisschop is. De in de 4de eeuw opgerichte kerk was het eerste christelijke exemplaar in deze stad en werd later veelvuldig gebruikt als voorbeeld voor andere kerken in andere delen van de wereld.
Vandaag kon ik met eigen ogen aanschouwen hoe groot en prachtig versierd de cathedraal is. Het gebouw ligt ten zuid-westen van het Colloseum en ook van buiten af straalt de grootsheid op je af. Bovenop de facade staan beelden van de apostelen de pelgrims als het ware op te wachten om ze uiteindelijk de hemel in te begeleiden.
Eenmaal binnen valt meteen de enorme hoogte en diepte van de kerk op: zo groot had ik het in ieder geval nog niet gezien. De verschillende elementen van het interieur zijn in verschillende tijden gemaakt en zo is de geweldige mozaiken vloer in de 15de eeuw gelegd en stamt het aangebouwde klooster van de Vassalletto familie uit twee eeuwen daarvoor.
Wat ik vooral fantastisch vond was de ruimversierde pauselijke stoel en de wanden daarom heen. Zie vooral de foto´s dan snap je wat ik bedoel.

Hallo allemaal,

Hoe gaat het? Is de sneeuw alweer gesmolten? Rond deze tijd van het jaar is het altijd wachten op de lente..hopelijk komt die snel in Nederland en Belgie en Duitsland, Zwitserland, Groot-Brittannie..
En dan gisteren natuurlijk met de verkiezingen, wat een ommekeer. Ik ben benieuwd wat voor gevolgen dit zal hebben voor de coalities die in de verschillende gemeentes gevormd worden en blijf graag op de hoogte door jullie.
Verder: 8 maart is Internationale Vrouwendag. In Nederland heb ik daar nooit zoveel van mee gekregen of ligt dat aan mij. In Italie geven vrouwen elkaar op deze dag een takje van de mimosa (ik denk dat Sandra ze heeft geplukt). Voor alle vrouwelijke gasten in de bibliotheek lag vanochtend dan ook een bloemetje klaar en op de foto zie je die van mij.

Het is alweer zondag! Timo gaat morgenvroeg alweer naar Nederland en het lijkt alsof de tijd is gevlogen. Maar we zijn ook allebei wel moe en voldaan van al de vele wandelingen door de stad en de musea, kerken en hobbelkeitjes.
Gisteren hebben we op ons gemak een tocht door de stad gemaakt en heeft Timo een echte Italiaanse koffiekoker van Bialietti gekocht en ik een paar groene schoentjes voor de zomer. ´s Avonds aten we bij ´Il Margutta´ een vegetarisch restaurant bij het Piazza del Popolo. Poepchique, merkten we toen we binnen waren. Niet echt het typische geitenwollensokken-volk dat je zou verwachten, maar zelfs veel bontjassen, waar Italianen veel van houden. We aten de gemengde voorgerechten voor 2 personen omdat het best duur was allemaal. Het was niet erg veel maar lekker....en prachtig gedecoreerd in kleine torentjes. Onder andere rozemarijn-gorgonzola koekjes met gestoomde rode kool.
Vandaag zijn we om 12 uur naar het Pietersplein gegaan voor de 10-minuten mis van de paus. Hij sprak onder andere over dat na de carnaval de tijd voor Pasen afgelopen woensdag was ingegaan. Ook had paus Benedictus, naast voor engelstaligen, de Spaanstaligen, de Fransen en de Polen, ook een speciale wens voor Timo en de andere Duitsers op het plein: hij wenste ze een fijne zondag toe! Fijn toch!
Op de foto´s van boven naar beneden is te zien: 1. mijn nieuwe schoenen, 2. Timo bij het Colloseum, 3. het Forum Romanum, 4. even uitrusten met een (Tarocce)sinaasappeltjes terwijl Timo weer een ontzettend oud en belangrijk gebouw bekijkt ;-), 5. Restaurant ´Il Margutte´, 6. de kamer van de paus (het tweede raam van rechts, helemaal bovenaan: zo´n 50 meter boven de grond), 7. Paus Benedictus XVII, 8. gezang van een Spaanse, Christelijke groep na afloop van de preek, 9. vrouwen op het Pietersplein

Vandaag (vrijdag) Ostia Antica bezocht.

Als je met RyanAir vliegt, zoals Timo een paar dagen geleden deed, mag je maar 15 kilo bagage meenemen. Dat is niet veel en daarom besloot Timo maar een paar schoenen mee te nemen en wel zijn mooie nieuwe.
Maar ja, hoe mooi en goed schoenen ook kunnen zijn, aan het begin moet je ze vaak even inlopen en dus kon hij er na een dag stevig stappen door Rome, niet langer op lopen. Het eerste wat wij donderdag dus deden was de Corso (de centrale winkelstraat) af lopen op zoek naar andere schoenen, liefst met een rubberen zool.
Uiteindelijk, na een uurtje wanhopig zoeken, vond Timo deze vrolijke gymschoenen (foto 1) en konden we weer vrolijk verder.
We doorkruisten vervolgens de mooie kleine straatjes in het historisch centrum en alhoewel ik hier toch al wel enkele malen ben geweest, kom je hier weer telkens voor verrassingen te staan. Zoals bijvoorbeeld een winkeltje met aansluitend een werkplaats waar allerlei houten speelgoed wordt gemaakt en verkocht, waaronder pinocchio's (foto 2).
Ik was, gek genoeg, ook nog niet in het Pantheon geweest (foto 3). Ik heb geen foto van binnen gemaakt omdat dat, naar mijn mening, gewoon onbegonnen werk is. Prachtig die lichtval uit het 9-diameter brede gat. Via de joodse wijk (foto 4) gingen we richting Piazza Venetia. Het was inmiddels al rond een uur of 5 en we waren best moe en toe aan een korte rustpauze. In de Capitoleinse Musea, op het Capitool (een van de 7 heuvels van het oude Rome), namen we daarom een uitgebreide theepauze. Vanuit het restaurant/museumcafe kon je het panaromische dakterras op (foto 5).
De musea zijn dagelijks open tot 8 uur, maar in de 2,5 uur die we nog hadden, was het echt onmogelijk een groot deel, laat staan alles, te zien. Maar goed, dat moet je in een stad als Rome sowieso niet willen. Gewoon genieten werkt het beste, want er is overal zoveel moois en unieks. In de musea is er op allerlei kunstgebieden veel te zien: er zijn fresco's, wanddoeken, schilderijen, beelden, ringen, enzovoorts aanwezig. En Petra...... ook het bronzen beeld van de vrouwelijke wolf met de jongetjes Romulus en Remus. Daar heb jij lang naar gezocht maar hier zijn ze dus.
We aten daarna bij de Orso (de Wolf) in de gelijknamige straat. De dikke en de dunne ober vormden samen een grappig stel die ons echt op onze wenken bedienden. Toen we al lang en breed aan onze pasta waren begonnen, kwamen we erachter dat dit restaurant bekend staat om de voorgerechten en dat bijna iedereen in het overvolle restaurant de combinatie van 11 voorgerechtes had genomen. Volgende keer misschien, alhoewel ons eten ook erg lekker was.