Wat een heerlijke week was het afgelopen week! Mijn moeder en zus, Petra waren ruim 3 dagen in Rome en dus was het weer even zoals vroeger met z'n 3-en. Beiden waren erg onder de indruk van alle pracht en praal in deze stad, maar jammergenoeg was het twee dagen, namelijk dinsdag en donderdag, erg slecht weer. Vooral dinsdag kwam de regen met bakken uit de lucht en onweerde het zelfs. Het afwateringssysteem is in Rome erg slecht en dus werkt een invouwbaar parapluutje op zulke momenten ook niet meer zo goed.Maandagavond kwamen Julia en Petra aan in het hotel Impero, vlakbij Termini, het station. Ik ging op de fiets naar ze toe en we aten in de buurt van het hotel, in een soort studentenwijk, bij "La Cicala e la formica". Het restaurant was niet typisch Italiaans want de verlichting was gedimd, er hingen mooie (originele) kunstwerken aan de muur en het zag er gewoon heel gezellig uit. De vriendelijke ober hielp met name mijn zusje waar hij maar kon. Hij vertaalde zo'n beetje de hele kaart voor haar en we hebben heerlijk gegeten. Onder andere buffelmozzarella met parmaham, rucola, vlees op Romeinse wijze met uien en tomaat en pasta met truffel. MMmmm!
De volgende dag moest ik gewoon werken en gingen de andere twee zo goed en zo kwaad als het ging met het slechte weer Rome in. Ze hebben ondere andere het Colloseum van binnen bekeken. Omdat ze 's avonds helemaal verkleumd en moe waren besloten we een tratoria in de buurt te kiezen. De plek waar we uiteindelijk terecht kwamen was echt slechter dan slecht; een vreselijke ober, zeer matig eten en ongezellige sfeer. Een restaurant om zo snel mogelijk te vergeten...
Woensdag had ik vrij genomen om een dagje met z'n drieen op stap te gaan. We besloten Vaticaanstad te bezoeken en stonden om een uur of half 12 in de rij voor de St. Pietersplein (zie foto 1). Vorige week was ik hier voor het eerst voor de wekelijkse inzegening door paus Benedictus XVI op zondag om 12 uur. Toen ik daar toen aankwam met een van mijn huisgenoten en het hele plein volstond met mensen en de paus al bezig was met zijn preek, schoten de tranen in m'n ogen. Ook nu gebeurde mij dat weer toen ik het plein naderde. Het wachten duurde niet zo heel lang als ik verwacht had (ik hoorde van andere mensen dat ze soms wel drie uren moesten wachten) en voor we het wisten stonden we in een ruimte waar om stilte werd gevraagd door de suppoost. Het bleek te gaan om de ruimte waarin verschillende pausen waren bijgezet. Na enkele ruim versierde marmeren kisten voorbij te zijn gelopen, werd het plotseling erg druk. We bleken aangekomen te zijn op de plaats waar paus Johannes Paulus II in april vorige jaar is bijgezet (zie foto 2). Erg indrukwekkend. Vrijwel direct volgde de begraafplaats van Petrus op wiens lichaam de St. Pieter uiteindelijk is gebouwd.
Daarna gingen we de kerk bekijken maar omdat mijn fotorolletje vol was, wilde ik eerst nog even naar een toeristisch winkeltje om een nieuwe te halen. Rechts van de kerk zag ik een postkantoortje waarvan ik dacht dat daar wel rolletjes en dergelijke verkocht zouden worden. Gelukkig kwam ik er echter net op het laatste moment achter dat als je door de doorgang bij de hekken zou lopen, je er niet meer in mocht en je weer een uur in de rij moest wachten. Daarom besloot ik ergens anders een rolletje te kopen. Helemaal gelukkig dat ik weer kon fotograferen met m'n mooie camera in de gigantische kerk, belde Petra dat zij er wel uit was gelopen om mij te halen en er niet meer in kon. Ik ben toen maar, na snel een klein rondje door het heilige gebouw te hebben gemaakt, naar haar toe gegaan. Ik zou toch nog wel terugkeren komende weken. Mijn moeder bleef nog een uurtje en dus hebben we met z'n 2-en een tijd in de zon op het Pietersplein gezeten. Dat was geen straf: de zon scheen heerlijk en we hadden een prachtig uitzicht op poserende bruidsparen. Toen mijn moeder terugkwam had ze voor ons alledrie een heel mooi hangertje gekocht voor aan het kettinkje dat we van Piet, mijn vader, hadden gekregen.
Na dit avontuur zijn we richting Kasteel St. Angelo (aan de oever van de Tiber) richting historisch centrum gelopen. Daar, op het Piazza Navona (foto 4) hebben we een echt Italiaans ijsje gegeten, mijn moeder en ik zijn niet zulke ijsliefhebbers, maar dit ging er goed in (om het maar eens op z'n noordnederlands uit te drukken).'s Avonds fristen we ons even op in het hotel Impero en vervolgens namen we de bus richting de Ghetto, de joodse buurt van Rome waar je onder andere kunt snacken bij de MacKosher. Dit is tot nu toe een van mijn lievelingsplekken, vooral de straat Portico, die uitkomt op het theater van Marcellus. Laatstgenoemde lijkt een beetje op het Colloseum, maar er zijn nooit gladiatorengevechten gehouden en er zijn later woningen bovenop het theater gebouwd die nu een apart geheel met het Romeinse gebouw vormen. Het ligt een beetje verstopt achter het Piazza Venezia en daarom is het deste indrukwekkender. Je hebt het gevoel een geheime plek te ontdekken, alhoewel eigenlijk iedereen het wel kent.
Maar goed, we aten in de trattoria Il Portico, sober maar verrukkelijk. Alles was van goede kwaliteit en het was om je vingers bij af te likken. Zo ook het nagerecht 'Mille-Feuille', duizend blaadjes van bladerdeeg en room. Donderdagavond had ik mijn twee familieleden in het instituut uitgenodigd om met z'n allen te eten (met huisgenootjes ook erbij). Antje en ik bereiden artisjok als voorgerecht en een risotto met paddestoelen, witte wijn en parmezaanse kaas als hoofdgerecht voor. Sabrina, ons huisgenootje uit Parma, maakte zoals het een echte Italiaanse betaamt, tiramisu (op foto 4 zie je van links naar rechts: Gijs (archeloog, met vondsten), Antje, Sabrina, Julia, ik, Fedde, Paul en Tomas.
Lieve Petra en mamma, bedankt voor de foto's, de leuke dagen en ik zal jullie missen...tot Pasen.