Het Japans Instituut voor cultuur in Rome opende vorige week donderdag de tentoonstelling 'L´estetica del sapore´ of terwijl de esthetiek van de smaak. Een fototentoonstelling waarbij Japans eten centraal staat. Omdat onder andere de directrice van ons instituut en mijn bazin het te druk hadden met andere dingen mocht ik naar de feestelijke opening. Prachtige scherpe en kleurrijke foto´s van sushi, tempura, sashimi, etc. waren in het Japans ingerichte gebouw met rode lampionnen en lantarens opgehangen. Uit de beschrijving was ondere andere op te maken dat er een vrouwelijke en een mannelijke variant van de heilige Japanse drank, sake, bestaat, waarbij de eerste delicater en de tweede soort krachtiger is. Ook de zoetigheden op de foto´s en in de beschrijvingen waren erg indrukwekkend. Onder andere minitieus gedecoreerde bloemetjes en vormpjes in de 5 centrale kleuren: rood, groen, blauw, geel en wit. Alle zoete gerechten zijn gemaakt zonder melk en bloem. Nadat alle bezoekers de expositie hadden gezien, mochten we zelf proeven van de sushi en tempura die voor ons was klaargemaakt. Uit het buffet zo mooi als een schilderij en gedecoreerd met kraanvogels van origamo werden we bediend door meisjes in blauwe kimono´s.
Wat ik wel apart vind aan deze tentoonstelling is dat iedereen deze tentoonstelling prachtig vond (en ik ook zeker) maar dat het tegelijk een absurt idee is dat er hier in het Nederlands Instituut een expositie komt over hutspot en boerenkool...maar dat even terzijde.
Vandaag (zaterdag) heb ik eerst lekker uitgeslapen en heb ik een wasje gedraaid (ja, ook dat moet gebeuren in de wereldstad Rome). Ik had als plan voor vandaag een museum te bezoeken. De afgelopen weken heb ik vooral de stad bekeken en nu wilde ik de dingen ook van binnen gaan bekijken. Uiteindelijk ging ik met Antje, een huisgenootje, richting historisch centrum. Antje is een tijdje geleden afgestudeerd en werkt nu mee aan een socio-linguistisch onderzoek naar taal in de openbare ruimte. Zij gaat bijna elke dag gewapend met een fototoestel de straat op. Daar fotografeert ze dagelijks in een straat alle gedrukte woorden die ze kan vinden, zoals een bord waarop staat dat het uitverkoop is of een met de hand beschreven karton met een smeekbede om geld die een bedelaar voor zich heeft liggen. Uiteindelijk wil men met het onderzoek een beter beeld krijgen van de verschillende talen die in de openbare ruimte worden gebruikt. Antje moest een brief in de bus doen van haar lokale werkgever voor dit onderzoek en dus besloten we dit en een bezoek aan een museum te combineren. Maar eerst gingen we natuurlijk uitgebreid lunchen bij een leuk restaurantje in de buurt van de Spaanse trappen. We namen een pasta en een salade en dronken samen wijn en water. De eerste weken ben ik vooral alleen op stap gegaan op zaterdag, maar de afgelopen twee zaterdagen kwam het toevallig zo uit dat ik met anderen ging (eerst Tomas, nu Antje). Alhoewel ik me best alleen kan vermaken is het samen op pad gaan toch ook wel erg gezellig vooral ook omdat ik toch niet zo snel alleen tussen de middag uitgebreid ga eten. Ik heb het wel eens gedaan, maar dan pak ik de hele tijd snel mijn reisgids omdat ik niet wezenloos voor me uit wil staren. En op een gegeven moment heb je het dan wel gehad met dat ding en ken je alle beschrijvingen wel uit je hoofd. Daarom vind ik het ook zo reuze gezellig dat ik volgende week bezoek krijg van mijn moesje en zusje en dat die week daarna Timo een paar dagen langskomt.
Maar goed, daarna gingen we samen naar het Galleria Nazionale d´Arte Antica in het Palazzo Barberini. In de centrale zaal is het plafond helemaal beschilderd en is ook het symbool van de familie Barbarini, een bij, te zien. In het museum was onder andere werk te zien van Bernini en Caravaggio. Alhoewel het belangrijkste werk van die laatste schilder op dit moment voor een tentoonstelling in Amsterdam is. De afbeeldingen hierboven zijn van het museum en het schilderij ´De narcist´ van Caravaggio.