Tussen de middag wordt er op het instituut uitgebreid tijd vrij gemaakt voor il pranzo (de middagmaaltijd). Ik eet meestal in de keuken op de eerste verdieping met Janet (mijn bazin), Angelo (haar vaste assistent), Rocco en Simone (de twee andere stagiairs) en Sandra (huishoudelijke staf). Sommigen van hen eten warm, dus iets van pasta, en Angelo heeft zelfs pasta mee die door zijn moeder elke ochtend om 7 uur wordt klaargemaakt. Dit terwijl hij veertiger is en allang getrouwd en uitwonend.
Nadat we gegeten hebben, wordt er letterlijk koffie gekookt in de speciale apparaatjes op het vuur. Omdat hier de laatste weken vaak de zon schijnt, ga ik dan even lekker bakken op het aansluitende terras. Toen ik dat laatst voor het eerst deed zorgde dat bij mijn collega Rocco voor nogal wat opschudding: toen ik na 10 minuten weer naar binnen kwam riep hij uit: "Je bent nu al helemaal roze van de zon, je bent nu al helemaal roze!" Voor de Italianen is het helemaal gek dat ik zo snel verkleur omdat het voor hen nog helemaal winter is, terwijl het bij ons in Nederland meestal pas dergelijk weer is in mei ofzo. Ze vinden het dan ook veel te koud om naast mij op het balkon te gaan zitten. Simone wilde, ondanks dat hij vond dat het buiten ´freddissimo´(freddo is koud, -issimo is vergrotende trap) wel even poseren voor de foto.