Als je met RyanAir vliegt, zoals Timo een paar dagen geleden deed, mag je maar 15 kilo bagage meenemen. Dat is niet veel en daarom besloot Timo maar een paar schoenen mee te nemen en wel zijn mooie nieuwe.
Maar ja, hoe mooi en goed schoenen ook kunnen zijn, aan het begin moet je ze vaak even inlopen en dus kon hij er na een dag stevig stappen door Rome, niet langer op lopen. Het eerste wat wij donderdag dus deden was de Corso (de centrale winkelstraat) af lopen op zoek naar andere schoenen, liefst met een rubberen zool.
Uiteindelijk, na een uurtje wanhopig zoeken, vond Timo deze vrolijke gymschoenen (foto 1) en konden we weer vrolijk verder.
We doorkruisten vervolgens de mooie kleine straatjes in het historisch centrum en alhoewel ik hier toch al wel enkele malen ben geweest, kom je hier weer telkens voor verrassingen te staan. Zoals bijvoorbeeld een winkeltje met aansluitend een werkplaats waar allerlei houten speelgoed wordt gemaakt en verkocht, waaronder pinocchio's (foto 2).
Ik was, gek genoeg, ook nog niet in het Pantheon geweest (foto 3). Ik heb geen foto van binnen gemaakt omdat dat, naar mijn mening, gewoon onbegonnen werk is. Prachtig die lichtval uit het 9-diameter brede gat. Via de joodse wijk (foto 4) gingen we richting Piazza Venetia. Het was inmiddels al rond een uur of 5 en we waren best moe en toe aan een korte rustpauze. In de Capitoleinse Musea, op het Capitool (een van de 7 heuvels van het oude Rome), namen we daarom een uitgebreide theepauze. Vanuit het restaurant/museumcafe kon je het panaromische dakterras op (foto 5).
De musea zijn dagelijks open tot 8 uur, maar in de 2,5 uur die we nog hadden, was het echt onmogelijk een groot deel, laat staan alles, te zien. Maar goed, dat moet je in een stad als Rome sowieso niet willen. Gewoon genieten werkt het beste, want er is overal zoveel moois en unieks. In de musea is er op allerlei kunstgebieden veel te zien: er zijn fresco's, wanddoeken, schilderijen, beelden, ringen, enzovoorts aanwezig. En Petra...... ook het bronzen beeld van de vrouwelijke wolf met de jongetjes Romulus en Remus. Daar heb jij lang naar gezocht maar hier zijn ze dus.
We aten daarna bij de Orso (de Wolf) in de gelijknamige straat. De dikke en de dunne ober vormden samen een grappig stel die ons echt op onze wenken bedienden. Toen we al lang en breed aan onze pasta waren begonnen, kwamen we erachter dat dit restaurant bekend staat om de voorgerechten en dat bijna iedereen in het overvolle restaurant de combinatie van 11 voorgerechtes had genomen. Volgende keer misschien, alhoewel ons eten ook erg lekker was.